güçlü olmalısın çocuk…
nekadar olumsuzluk yaşarsan yaşa;
insanlara en az yansıtmalısın…
hatta elinden geliyorsa, hiç bilmemeliler…
Sen öyle mutlu görünmelisin ki,
Tahmin bile edemesinler..

Güçlü olmalısın çocuk..
Bir damla gözyaşına şahit olmamalı kimse..
Ağlama demiyorum, ağla..
Ama sen bile bilme ağladığını..
Eğer gülemiyorsan, tepkisizliği takın..

Güçlü olmalısın çocuk..
Haksızlığa da uğrasan,
en sevdiğini de yitirsen..
hatta kimsesiz kalsan..
cebinde beş kuruş paran da olmasa…
sakat da olsan..
ne koşulda olursan ol, güçlü olmalısın..
Sabit kalabilmelisin fırtınalarında dünyanın..
Sen, kazanmak için varsın..
Vazgeçmeyi düşünmek gibi bir lüksün de yok zaten…
Beğenmiyorsan kuralları,
çekip gidemezsin evin kapısından çıkar gibi..
İstemediklerini de gönderemezsin üstüne üstlük..
Kabullenmen lazım..
Herkesten farklı olduğunu düşünsen de sen…
herkesten biri olduğunu unutmayacaksın..
Kimsenin seni anlamadığını düşünüyorsan eğer,
anlatmaya çalışmayacaksın…
Bir de gururun üstün gelmeli..
Gururunu kişiliğin belleyeceksin…
Ne ayaklar altına alacaksın duygusal zayıflığına yenilip,
Ne de inciltilmesine müsaade edeceksin.

Güçlü olmalısın çocuk!
Herkesten, her şeyden daha güçlü…
Ölümüne seveceksin yurdunu mesela…
yahut bir kızın kızıl saçlarını..
Ama ölümü sen seçmeyeceksin…
Cesaretin ağır basacak…
Korkmayacaksın kimseden!
Hiçbir olgu korkutmaya yetmeyecek seni!
En önemlisi de ne biliyor musun çocuk?
Çok acılara şahit olacaksın…
Çok acılar tadacaksın..
İsyan sözcükleri günışığına çıkmak için
dilinin ucunda bekliyor olacaklar..
Ama sen daima sabırlı olacaksın… olmalısın…

Kalabalık kıpırtılar içinde
Gizli saklı karanlıklar içinde
Koparılmış bir gül yaprağı gibi
Yüreciği titremeler içinde

Sonsuzluğun sınırında duruyor
Çiçekler takınmış reyhan kokunmuş
Hayatın devingen beşiğinde uyur gibi
Gülücüğü ışıltılar içinde

Nerede seni görsem
sevinç çığlıkları saçar gözlerim sokaklara
güzelleşir yeryüzü nereye baksam
maviye bulanır sevdaya akan ırmaklar
yüzünün güzelliğiyle yıkanır bütün duygular
ve sen en güzel masal çiçeği olursun yeryüzünün

Nerede sesini duysam
avuçları gül kokan
çocukların duaları yağar üzerime.
akan pınarlarda sesini,
öptüğün çınarlarda nefesini hissederim.
ne zaman ışısa vefa gögünde hilal
yıldız gülücükleri dökülür gözlerinden denizlere çağıl çağıl

Ne zaman seni ansısam
sevgiye bin çiçek açar yüreğim gül kokulu
kötülükler alır gider başını bu şehirde
ceylanlar iner pınarlara
su gibi yudum yudum
hava gibi nefes nefes sevgin dolar her yere
nefesini hissederim nefesimde sımsıcak

Bilirim ki aşk en güzel masal çiçeğidir gönüllerde
mutlu mavi çiçekler açtıran insan hayatında
bütün dillerde sevgi şiiridir masal çiçeği
bütün dudaklarda sevinç nağmesi
ben ki yalnız seni sevdim bu yalancı dünyada
yalnız senin oldum
taştıkça dudaklarımda ırmakları aşkın
seninle bütünleşti hayatımın tüm renkleri

Yağmursun sen, gökkuşağısın
rüzgarsın, baharsın, aşksın, hayatsın
tek mümkünüsün ömrümün, tek umudumsun
her güz mavi çiçekler açan bahar çiçeğimsin

Giderken söyleyemediğim ,
Tek bir cümle için yollara düştüm.
Hep seni aradım ıssız köşelerde.
Yağan yağmura kafa tutacak,
Yalnızlığımı nefesimde yakacak,
Cüretkâr bir yangın aradım durdum içimde…

Son cümlemi söylemek için,
Uçurumlara düştüm sisli gecelerde.
Umutlarımı duvarlara çarpacak ,
Seni seven kalbimi yakacak oldum.
Ama ..ateşi saklayan dağ gibi sustum.
Karanlığı besleyen bir çığ gibi,
Yutkundum içimde kanayan çığlıkları.
Çünkü, ömür boyu susacak kadar
Seviyordum seni.

Rüzgar ince ince okşardı terli sırtımı.
Fırtınalar ise usul usul ovardı kanayan yaramı.
Sabrımı sınıyordu kanlı pusular.
Belki de bu sabrım yetmeyecekti
Sana kavuşmama…

Pes etmedim yalnızlığına.
Ve kaybolsam bir an yollarında;
Tanıdık bir ayaz aradım durdum.
Güneşe mevzilenmiş sabahın koynunda.

Dizlerimin feri kalmadı karanlıklarında.
Tükettim yollarında çocuksu düşlerimi.
Son nefesimde söylüyorum artık.
Sana ıslanmış birkaç cümleyi…..

“ Gökkuşağında yaşamak için,
İliklerine kadar ıslanmak gerekirmiş.”

Seni yaşamak,
Her nefesine ölümü sığdırıp
İki gülüşünle hayata bakabilmekmiş…