Baharda Ağlayan Bulutlar
Baharda Ağlayan Bulutlar
Hayat bazen bizlere oyun oynar gibi olsada her yolun ardından gelecek olan sevgilerden uzaklaşmak hep bizim yüzümüzden…
"Sen üzülme gülüm" diyerek geçirdiğimiz empati kurmalarımız kendi egolarımıza bağlı bir sahiplenme duygusu gibi geliyor. Belki de büyüklük egolarının sahip olma egolarımızın tatmini. Kim bilir hayatta sevgi adına yapılanlardan da bu yüzden şikâyetçiyiz.
Ne kadar cesur, ne yakar sosyal, ne kadar engin olabiliriz ki bu egolarımızla? Ne zaman gerçek bir empati kurabiliriz? Hayatımızın büyük bölümünü yalancı aşklara kurban ederken, gerçekten ne zaman sevebiliriz? Günlük acılarımızın ardına saklanmak yerine, ne zaman gerçek mutluluğu ama gerçekten aramaya başlayabiliriz?
Hiçbir zaman…
Yine anlık esintiler gelirken aklıma ben bile ne kadar sürdürebilirim yazılarımı? Ne zaman hissetmeyi bırakıpta sadece yaşamayı görebilirim? Yine mi aynı cevap? Evet. Hiçbir zaman…
Hayatta kayda değer ne varsa, yanımda olmuş ve olacak kim varsa, sevdiğimi sanıp yanıldığım kim varsa ve sadece beni düşünen tüm dostlarıma;
iyiki VARSINIZ!!!
Herşey için teşekkürler acınası hayatım…
Herşey için teşekkürler arkamdan vurupta bana gerçek hayatın acısını öğretenler…
Ali BALKAN
